Ben je nou een dominee of een pastoor? Die
vraag kreeg ik gister. Namens gemeente Elburg voltrok ik het huwelijk van haar kleindochter. Voorafgaand aan de ceremonie maakte ik kennis met de ouders, grootouders, broers en zus van het
bruidspaar. Altijd weer een bijzonder moment.
Hoe speciaal als je eigen kind gaat trouwen? Of je kleinkind? Ineens vallen alle jaren weg. Ooit heb je ze gedragen. Leren lopen. Leren fietsen. Naar school gebracht. Langzaamaan kozen ze hun
eigen weg “onder toeziend oog”. Met vallen en opstaan. En steeds weer laat je ze een stukje verder los. Ook dat is liefde. Loslaten is houden van. Ben ik dan nu toch even de dominee of pastoor?
Niet echt. In de ogen van oma was ik dat, vanwege de toga die ik aan had. Nee, dus net
geen” dominee, met mijn oranje accessoires. Pumps, map met de speech, tissues, nagellak.
Oranje.
Ik heb bewust voor deze kleur gekozen toen ik BABS werd. Een
gezellige, vrolijke kleur.
En als “we” ergens voetballen of racen kleurt Nederland oranje. Of op een speciale dag van een koninklijke aangelegenheid. We gaan en staan ergens voor. Op zo’n dag zijn we allemaal één. Is er
geen verschil. Oranje is de kleur van samen. Van warmte, lef en liefde. Bij het stoplicht heb je de keuze als het op oranje springt. Ga je remmen of geef je gas. Dat is in het dagelijks leven ook
zo. Zakelijk en privé. Soms moet je even op de rem trappen voor een beter resultaat of rust in de tent en soms kan je maar gas geven. Moraal? Zie elkaar. Maak het verschil, wees het verschil.
Word je een stuk blijer van en de wereld om je heen ook.
Denk
af en toe even in het oranje 🧡
