Het was al een hele bijzondere kennismaking met een bruidspaar, met trouwdatum 11 juni a.s. Bijzonder in de zin, dat ze recht mijn hart in gingen en helemaal toen ik
hoorde dat de bruid uitbehandeld is. 30 jaar jong. En dat ze mij hadden gekozen om hen te trouwen met een liefdevolle, onbeladen ceremonie… Twee weken geleden belde ze mij op. Of ik ook kan op 12
mei? De ziekte grijpt zodanig om zich heen dat 11 juni niet reëel is… en ja, nog steeds met een liefdevolle, onbeladen ceremonie. Diepe bewondering en respect heb ik voor deze twee jonge mensen
die vol voor elkaar gaan. Met alle zekerheid én onzekerheid die hen, en al hun naasten, zo treft. Echt, alles zal ik uit de kast halen om er een hele mooie ceremonie van te maken! Vorig weekend
was ik in Parijs. Stad van de liefde. Ik heb een slotje bevestigd aan de voet van de Sacre Coeur, met aan de ene kant hun initialen, en aan de andere kant hun trouwdatum, 12/05/26… “Leef nu.
Bewaar niets tot later.” (woorden van de bruid op haar socials).
En toen was het zover. De trouwdag. Een maand eerder dus dan gepland en naar toegeleefd. De trouwlocatie zou eigenlijk dicht zijn, maar gingen speciaal open! Hoe fijn, hoe betrokken. Dat was direct voelbaar toen ik binnenkwam. De wens van het bruidspaar was geen beladen ceremonie, wel een topdag. Maar dat gespannen gevoel, dat was er bij mij meer vóóraf. Ik was er ook zo mee bezig! Tig keer de tekst aangepast. Direct aan het begin betrok ik de familie en vrienden erbij. Persoonlijk. Met elkaar zorgen voor de informele en liefdevolle sfeer! Luid applaus en gejuich voor het bruidspaar, voor een onvergetelijke dag. En echt, al zeg ik het zelf, het was en ging fantastisch deze hele speciale ceremonie. Ik sloot af met een persoonlijk hartendoosje. Met daarin een beetje zand en wat hartjes. Symbolisch. Hun dag, kracht, humor en verhaal. Van het chaotische aanzoek op het strand in Egypte, tot de ceremonie bij de Beachclub. Van het bruidspaar kreeg ik een kadootje en een kaart waarop o.a. stond: “lieve Mo, voor ons ben je niet alleen een Trouwambtenaar, maar iemand die een onuitwisbare herinnering heeft gemaakt.” Wat een emotionele dag. Met diepe bewondering en veel respect zal ik hier nog vaak aan terugdenken. Onuitwisbare herinnering!